Šta sve čuva Umetnička galerija: „Pobednik“ Dimitrija Simića (1965.)

 U Umetničkoj galeriji Narodnog muzeja Kruševac čuva se skulptura vajara Dimitrija Simića „Pobednik“ iz 1965. godine (gips, visina 60 cm, inv. br. 75).

Piše: Ognjen Milićević

O Dimitriju Simiću može se govoriti kao o čoveku, pedagogu, vajaru i pesniku. U svet skulpture zakoračio je u trenucima kada je srpsko vajarstvo, suočeno sa diktatom vremena, u funkciji herojskog evociranja istorijskih događanja ili odraza nove društvene ideologije.

Udaljen od trendova i zbivanja u beogradskoj umetničkoj sredini, a školovan u njoj, u ateljeu D. Dolinara, umetnika sa prenaglašenim zahtevima u meditaciji i ekspresiji, veštog majstora kojeg rasprave o teorijskim pitanjima, u užem smislu, nisu zanimale.

Dimitrije Simić prihvata društveni kodeks obaveza u promovisanju i afirmaciji znaka i simbola koji glorifikuju karakteristike novonastale društvene stvarnosti. Simić ispoljava temeljno poznavanje anatomije, veliku sposobnost materijalizacije, smisao za raspored i odnose masa, osećanje za taktilne vrednosti.

Zaokupljen sam sa sobom i svojim umetničkim vizijama, Simić se okreće ličnim istraživanjima i traži pravi izraz kroz oblike gradeći skulpturu kao most između svetova osećanja i percepcije, dajući definiciju osećanju i formu percepcije.

To je najblistaviji i najidealniji period kada umetnik, u širokom rasponu od ženskolike izražajnosti drveta do naglašene strasti obrade kamena, oblikuje skulpture nadahnute dramom života i smrti.

Kao saradnik prirode, koju odlično razume i poznaje, Simić „poštuje“ materijal čiju prirodnu vitalnost koristi za postizanje životnosti samog dela, a njegove naslućene asocijativne snage maštovito dograđuje.

Odanost realističkom maniru i doslednost u pridržavanju klasičnih proporcija narušavaju povremeni izleti u „modernije“ tretiranje forme i rešavanje odnosa mase i prostora. Jednostavnost oblika i uravnoteženiji ritam ustupaju mesto barokiziranim formama punim udubljenja i ispupčenja koja zarobljavaju i oslobađaju prostor.

Eksplozija unutrašnjeg naboja prepunog patnje i bola, iskazana kroz uskovitlane kompozicije trajala je kratko i Simić energiju obuzdava u lučnom obliku koji ponekad prerasta u krug.

Simić je prošao krivudavi put od crtača do vajara. U ličnosti Dimitrija Simića sjedinjeni su vajar i pesnik. Delo akademskog vajara Dimitrija Simića skulptura „Kruševljanka“ krasi plato ispred hotela Rubin u Kruševcu od 1986. godine.

Rekli su o Dimitriju Simiću:

Simić je bio miran, tih, nenametljiv čovek. To je bila dobroćudna i iznad svega širokogruda ličnost. Imao je najprostraniji atelje u gradu. To je bilo mesto okupljanja prijatelja i kolega, znanih i neznanih poštovalaca, pa i slučajnih namernika. Bilo je tu mnogo ličnosti svih uzrasta, a naročito mladih i učenika. Odnos je bio gotovo porodični. Atelje se po potrebi pretvarao u tribinu za razgovore o umetnosti i književnosti ili u ambijent za stvaralačku tišinu ili onaj za burne ili žučne rasprave. Uvek je prisno drugovao sa pesnicima. (Dragomir Lazić)

Biografija umetnika

Dimitrije Simić rođen je 21. februara 1927. godine u Paraćinu. Akademiju likovnih umetnosti završio je u Beogradu 1952. godine. Prvu samostalnu izložbu imao je u Kruševcu 1956, a kasnije redovno sudeluje na grupnim izložbama kruševačkih umetnika. Osnivač je likovnog kluba „Moša Pijade“, gde je držao časove crtanja, vajanja, slikanja i okuplja mlade likovne umetnike. Radio je kao likovni pedagog u kruševačkoj Gimnaziji do penzionisanja. Umro je 18. avgusta 1992. godine u Kruševcu.

Korišćena literatura: Katalog Memorijalna izložba Dimitrije Simić – vajar tuge i pesnik samoće, Umetnička galerija, Kruševac, decembar – januar 1992.

Rasinski okrug beleži rast spoljnotrgovinske razmene u prvih šest meseci