Đački dinar između pomoći školi i dodatnog opterećenja za kućni budžet

Svake školske godine ponovo se pokreće pitanje đačkog dinara, teme koja redovno izaziva nedoumice i rasprave među roditeljima. Iako se u praksi česti pozivi na uplatu doživljavaju kao obaveza, osnovno pravilo jeste da je reč o isključivo dobrovoljnom prilogu. Mnogi roditelji osećaju pritisak kada se ovaj iznos pomene na roditeljskim sastancima, naročito jer se početak školske godine već odlikuje velikim izdacima za udžbenike, pribor i odeću, a ova cifra stalno raste

Termin đački dinar ne postoji ni u jednom zakonu, već predstavlja narodni naziv za donacije kojima se dopunjuje redovno budžetsko finansiranje škola. Odluku o uvođenju, visini i nameni ovih sredstava donosi isključivo Savet roditelja, a ne direktor ili nastavnici. Zbog toga nijedan roditelj ne može biti primoran na uplatu, niti škola sme da uslovljava izdavanje svedočanstava, diploma ili bilo kojih drugih dokumenata uplatom ovog novca.

Prikupljena sredstva uglavnom se koriste za pokrivanje troškova koji nadmašuju osnovni školski standard. Najčešće se finansiraju angažovanje privatnog obezbeđenja, nabavka papira za kopiranje i tonera, kupovina materijala za nastavu, odlasci učenika na takmičenja, nagrade za najuspešnije đake, pa čak i sitnije popravke računarske opreme.

Iznosi variraju od nekoliko stotina dinara u pojedinim osnovnim školama, pa do znatno viših suma u stručnim i umetničkim školama.

Ukoliko se koristi transparentno, đački dinar može znatno unaprediti uslove u kojima deca borave i uče, a postoje i primeri kada su ova sredstva preusmeravana u humanitarne svrhe ili nedovoljno vidljive sitnice. Međutim, kada se pretvori u tihi pritisak na porodice sa skromnijim primanjima, on postaje opterećenje koje narušava odnos škole i roditelja. Ključno je da roditelji i deca znaju svoja prava i da razumeju da je svaka uplata stvar lične mogućnosti i dobre volje.

J.S.
Slika – pixabay.com

Kruševac na 45. mestu po platama u Srbiji